Starten

Dette er mitt første innlegg på bloggen, og eg lurer på kva eg har gjort. Her sit eg med eit blogg-verktøy som eg knapt forstår. Med tekniske utfordringar har eg likevel ein plan om å kringkaste mine meiningar. Fallhøgda er der. Men det er ikkje noko nytt. 


For mange år sidan oppdaga eg at eg hadde høgdeskrekk. På toppen av Slogen såg eg plutseleg 1800 meter rett ned. Eg vart kvalm, svimmel og følte eg måtte hoppe. Eg kom meg ned i fosterstilling og såg ikkje meir på utsikta. Det enda med at eg kraup ned frå toppen på alle fire. Sidan den gongen har eg ikkje vore på Slogen igjen. Likevel har eg gått på andre fjelltoppar. Det er utruleg irriterande å ha høgdeskrekk når eg er så glad i naturopplevingane det gir meg å klatre på høge fjell. Og eg nektar å la redselen stogge meg. For ofte går det heilt fint, og eg kunne latt vere å kvi meg. 


Det gjev meg litt samme kjensla å skulle vere ein offentleg person. Det er tryggare å kringkaste mine meiningar til mine nærmaste, for då har eg meir kontroll med korleis det blir tolka, og dei kjenner samanhengen og konteksten. Fallhøgda er større ved å rope det ut til dei som finn fram til bloggen min. 


Samtidig er eg oppteken av at det er viktig at ulike menneske engasjerer seg. Det gjev ulike perspektiv, og det er viktig i den offentlege debatten. Muleg eg er ein kvinnesjåvinist, men fakta er at nokre kvinner har inspirert meg til å lage min eigen blogg. Det er Erna Solberg, Eli Bjørhusdal (jostedalsrypa), Trude Brosvik, Bente Øien Hauge, Hege Lothe og Elin Ørjaseter (Det glade vannvidd). Dette er høgst ulike kvinner som eg ikkje nødvendigvis er einig med (bortsett frå Erna Solberg). Men eg likar å lese kommentarane deira og høyre uttalar dei kjem med. Dei inspirerer og engasjerer fordi dei kjem med andre perspektiv og tør å stå oppreist om det bles friskt. 


Med ei tidlegare karriere som journalist, har eg også ønskje om å skrape rusten av mi språklege formuleringsevne. Så får tida vise om eg får tid til å legge ut nokre fjordblikk her. Nett no lever eg etter "african time" pga ei brota skulder. Det har gitt meg nokre kjedelege hinder i tilværet, og opna nye muligheter. Det gjeld berre å tørre å klatre litt, nyte utsikten og sjå dei mulighetane som byr seg. Sjølv om fallhøgda blir større. 


Olin Johanne