Muligheter

Dette har vore ei annleis påske så langt.
19. februar braut eg skuldra, då ein kar køyrte inn i meg i ei skiløype i Hemsedal. Ingen andre var i løypa, tidleg på morgonen. Han hadde rikeleg med plass, men traff meg. Ikkje høyrte eg eller såg han før det small.

Innimellom er dei bitre tankane i ferd med å ta meg. Eg veit ikkje om eg nokongong får tilbake ein normal bevegelse i skuldra. Mange med skulderproblem har kroniske smerter, sjølvsagt ønskjer eg ikkje eit liv med det. Legen meiner det er nok om eg kan klø meg i hovudet med høgre armen. Eg er ikkje nøgd med det. Eg har ein kajakk i hagen, og ønskjer fortsatt å leve eit aktivt liv.

Samtidig veit eg at eg har utruleg mykje å vere takksam for. Og eg veit at eg sjølv kan bestemme mykje av utfallet av det som skjedde for to månader sidan. Trening og aktivetet er noko av det som skal bidra til at eg blir bra. Og det kan eg gjere noko med sjølv.

Det har vore nokre milepælar dei siste to månadane. Etter seks veker klarte eg å køyre bil. Etter sju veker kunne eg begynne å jobbe litt igjen. Etter to månadar gjekk eg ein ordentlig fjelltur, på Kyrkjebønosi i Hemsedal. Gleda har vore stor ved å nå desse milepælane. Eg må hugse på dette, dei dagane eg berre ser alt eg ikkje klarer i forhold til slik eg var før ulukka.

Totalt sett veit eg at eg har lite å klage over. Samanlikna med det mange andre opplever i livet, er dette ei fillesak. Det er viktig å sjå det i eit perspektiv. For mitt liv er det likevel viktig. Og eg veit eg er utruleg heldige som bur i eit land der eg har mulighet for å få kvalifisert hjelp til å bli frisk.

Livet gjev ein nokre utfordringar, og det er måten ein taklar desse på, som har noko å seie. Om eg ikkje har kunne brukt skia på to månader, har eg gjort anna. Det har gitt meg nokre kilometer under beina på asfalt, med mykje god musikk og radio på øyret. Eg hadde lenge ønska å begynne å blogge, og fekk tid til å starte opp med det då eg var sjukmeldt. Om eg ikkje har kunne køyrt bil, så har eg teke buss og haika. Eg har haika med stortingsrepresentant, konsernsjef og trailersjåfør. Det er alltid interessant å kunne prate med folk om kva dei er opptekne av, uansett yrke eller posisjon.

Så ja, totalt sett ser eg mykje positivt. Og så veit eg at eg sjølv er den einaste som kan bestemme om det som skjedde 19. februar skal få gjere meg til ei bitter møy som ser begrensingane det har skapt. Alternativet er at eg kan sjå mulighetane eg har i situasjonen min. Eg kan sjølv bestemme mykje av utfallet utifrå innsatsen eg legg ned og behandlinga eg får (eller må krevje) i helsevesenet.

I dag var eg på Kyrkjebønosi i Hemsedal. Herleg tur. Ein tur som gir håp om eit aktivt liv framover. Eg kjenner at eg er heldig.

Fortsatt god påske!