Festivalar - eit onde?

I dag har det vore eit par innlegg i debatten som går igjen kvar sommar. Har vi for mange festivalar?
Kvar gong temaet kjem opp, undrar eg meg over kvifor problemstillinga blir reist. Er det kommentatorar som sit heime i leiligheten og synes det er vondt å tenke på kor mange som kosar seg på festival? Kvifor irriterer det nokre at det i mange bygder er fleire som legg ferien sin til den lokale festivalen, slik at dei kan jobbe dugnad for å vere med å arrangere? Synes dei at band og artistar som reiser rundt i Norge bør få mindre å gjere, og i så fall - kvifor? Synes kommentatorane at dei som reiser på festival for å ha det moro, helst ikkje bør ha det, og heller ikkje bør ha opplevingar for livet?
Are Kalvø har sagt det enkelt og godt; alternativet til at det er ein festival på kvart nes, er at det ikkje er ein festival på kvart nes.

Det er mange verdiar som ligg i arbeidet med festivalane. Grunnen til at eldsjeler går på år etter år, er fordi dei er entrepenørar som likar å skape noko saman med andre, som besøkande på festivalane har glede av.
Dersom festivalane er dårleg organiserte, folk ikkje lenger vil jobbe dugnad eller artistane ikkje vil kome, så dør dei ut av seg sjølve.

Så la oss sleppe fleire bedrivitande kommentarar om at Norge lir av for mange festivalar. La oss glede oss over minner for livet i lange, lyse sommarnetter, eller under våte paraplyar. La oss få opplevingar som vi kan tenke tilbake på - ikkje berre den komande kalde vinteren - men gjerne i fleire år framover. La oss få danse litt samba eller setje ein cowboy-hatt på hovudet. I Norge har vi ikkje for mykje kulturliv, vi treng kvar ein rockefot vi har.